عروسک تو
دلتنگی های تنهایی ام
تمام هر آنچه دارم و ندارم تمام هر آنچه که هستم و نیستم تمام هر آنچه که قرار است باشم...... تمام من...... فدای یک آن تنفست نفس باور کنم زمانه بی منظور است؟؟ باور کنم تمام این همه هیاهو ناگهانی ست؟؟ باور کنم من منتخب سیاه بخت این همه هیجان نیستم و تمام اینها نتیجه تلاقی چند اتفاق شوم است؟؟ باور کنم کاسه ای پشت نیم کاسه ی روزگار نیست؟؟ باور کنم این تقدیر است که این همه اتفاق را رقم میزند؟؟ آن وقت تکلیف طاقت این همه انتظار چه خواهد شد؟؟ آن وقت اعتقاد به عدالت و داوری کجا خواهد رفت؟؟ نجاتم دهید از این بحران..... من طاقت این همه تنهایی را ندارم!!!!!!!!!!!!!!!! هیچ کس تنهاییم را حس نکرد.... هیچ کس حتی یک آن جای من قرار نگرفت!!! رسم نامردی دارد زمانه ی مرد نما!!!!!!!!!!!! هان یادم رفته بود مردانگی را سالها قبل در گود زور خانه ها چال کردند و امروز حتی تصویری از آن نیز باقی نیست میان هزاران علامت سوال سر در گمم! و کسی یارای پاسخ ندارد! میپندارم با خود به گور خواهم برد علایق ناکامم را! زمانه چه سخت انتقام گناهان نکرده را از من میگیرد!!! و من چه مظلومانه در مزان اتهام مانده ام و حتی کوچکترین دلیلی برای اثبات بی گناهی ام ندارم! های فرشته ها ..... باری شما به امدادم بشتابید!!! ایا میشنوید ندای "هل من ناصر ینصرنی" مرا؟ میترسم شما ها را هم از دفتر خاتراطم ربوده باشند! هی.... چه تنها معصومیتم را نظاره گرم!!!!!!!! می سوزاند تمامم را حسی غریب که نمیدانم تا کی ادامه خواهد داشت...... می افتم و دوباره بلند شدن می آموزم بی انکه داغ اهانت در خاطرم کم رنگ شود بهتر است بگویم : میشکنندم و من تنها چاره ام تماشای شکستنم است وبس!!! مرا به قول شاعر کاسه آبی....علاقه ی عریانی بس بود تا تمام نا تمامم را باور کنم ان را هم از من دریغ کردند............ لعنت به زندگی که هر چه تراژدی دردناک داشت فقط برای لحظات من کنار گذاشت لعنت به حیات لعنت به هر چه عشق لعنت به تو نه لعنت به من ساده.... قربانی ام کنید در محضر هر چه بزرگی است به احترام اسماعیل.... که در مقابل عظمت خداوند حاظر شد بمیرد... من که مرده ی متحرکی بیش نیستم.... لااقل ان وقت عظمت وجودی ام نادیده گرفته نخواهد شد لا اقل ان وقت سالها تمام مردم خواهند دانست من قربانی عقیده ام شده ام قربانی کسی که تمامم بود قربانی تفکری که زیبا بود در درونم می زیست با من بود و جدا از من ...... و من جدای از او نمیتوانم.....نمیتوانم ......نمیتوانم به خدا عشق به رسوا شدنش می ارزد و به مجنون و به لیلا شدنش می ارزد دفتر قلب مرا وا کن و نامی بنویس سند عشق به امضاء شدنش می ارزد گر چه من تجربه ای از نرسیدن هایم کوشش رود به دریا شدنش می ارزد کیستم ؟.........آتش سردی که هنوز حتم دارد که به احیاء شدنش می ارزد با دو دست تو فرو ریختن دم به دمم به همان لحظه ی بر پا شدنش می ارزد دل من در سبدی عشق به نیل تو سپرد نگهش دار به موسی شدنش می ارزد سالها گر چه که در پیله بماند غزلم صبر این کرم به زیبا شدنش می ارزد....... واقعا"؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ بشکن این سکوت شیشه ای را اگر شکستنم را زیر این سنگینی نمیخواهی... خفقان اوج نتوانستن یک انسان است و من در خفقانی بسر میبرم که هیچش علاج نیست... جز کلام تو آرامم کن در این بیداد... رو به سقوطم...رو به زوال... تنهایم مگذار که تاب تنهایی ام نیست..... چیزی بگو... چراتمام مجازهای روی این کره خاکی برای من غیر مجاز شده است؟ چه کسی جواب این سوال را میداند؟ اکر قرار را بر ناکامی میگذاشتند دیگر زندگی معنایی نداشت پس چرا هر چه میخواهم برایم دست نیافتنی میشود؟؟؟؟؟؟؟؟ شما را به خدا آدرس خوشبختی را به من بدهید و یا کامیابی گم شده ام را به من باز گردانید....................... به او بگویید....... دوستش دارم!!!!!!!!!!!! ميلاد براي روز ميلاد تن من نمي خوام پيرهن شادي بپوشي به رسم عادت ديرينه حتي برايم جام سر مستي بنوشي براي روز ميلادم اگر تو به فكر هديه اي ارزنده هستي منو با خود ببر تا اوج خواستن بگو با من كه با من زنده هستي كه من بي تو نه آغازم نه پايان تويي آغاز روز بودن من نذار پايان اين احساس شيرين بشه بي تو غم فرسودن من نمي خوام از گلاي سرخ وآبي برايم تاج خوشبختي بسازي به ارزش هاي ايثار و محبت برايم اشك خوشحالي بباري بذار ا ز داغي دستاي خستت بگيره حرم گرما بستر من بذار با تو بسوزه جسم خستم ببيني آتش و خاكستر من تواي تنها نياز زنده بودن بكش دست نوازش بر سر من به تن كن پيرهني رنگ محبت اگه خواستي بيايي ديدن من --------------------------------------------------- حد و مرز من و همسایه همین دیوار است ............ که خدا ریشه ی این فاصله را بردارد !!!!!!!!!!!!!!! سهم من از این همه زیبایی کوله بار گریه بود و عصیان! از چه این امید نا امید پا پس نمیکشد ؟ نمیدانم!!!!!!!!!!!! به او بگویید: تمامم نا تمام ماند.... دیگر نیاید دیگر نه دلی برای تحمل هست و نه اشکی برای انتظار!!! یا نه اگر میل امدن دارد زود که دیگر تاب این قایم باشک طولانی را ندارم سک سک!!!!!!!! تمام نا تمام من با تو تمام میشود نه انگار گاهی زمان جملات را صحیح ادا نمیکنم پس از نو مینویسم: یک روز داغ مرداد یک لحظه از شب های خستگی ام تو را باورم شد با تو تا انتهای بودن سفر کردم با تو به سپیده اندیشیدم با تو حتی واژه غم را قاب کردم با تو به ابتدا به شروع به تمام داشتن ها جواب أری دادم اما یک ان یک تلنگر به واقعیت بازم گرداند اینجا زمین است!!!! فرشته ی اسمانی من کسی اینجا متعالی نمی اندیشد کسی اینجا به ...... اصلا بی خیال تو که افریده شده ای برای حمل غصه چرا بی تابی میکنی؟ . . . . یعنی اشتباه بود تمام انچه که در او معنا کرده بودی؟ یعنی اشتباه بود ؟ کاش میمردم و تمام میشد این همه رنج کاش میمردم............. از نو مینویسم یک روز احساس میکردم تمام نا تمام من با تو تمام میشد اما!!!!!! چه خیال خامی! دوباره می طپم به سان هر روز که روزم از نو آغاز میشود کاش دلیل این همه تکرار بی انتها را میفهمیدم مرا نه کاسه ابی نه علاقه ی عریانی برای این همه تنفس بی دلیل هست! پس از چه رو در میان این همه بهت بی پاسخ منتظرم ؟ اصلا من اعتراض دارم ساعت را ۱۴۵۱۲۰۰ دقیقه به عقب برگردانید می خواهم از نو متولد شوم!!!!!!!!!!!!! به مرگ كه مي انديشم آرام ميگيرم در كشاكش اين همه هيجان در ميان اين همه گرد باد و طوفان افسوس كه مرگ لحظه اي به من نمي انديشد تا تمامم كند در اين گذر گاه ناتمام........... مي مانم و تحمل ميشود عادت مي مانم و عادت مي شود روزمره گي مي مانم و روز مره گي مرا در خود محبوس ميكند و تنها حسرت به مرگ رسيدن مي شود آرزوي ديرينه ام... مي مانم و نميميرم و هر آن ميشكنم مي مانم و دور از تجربه تمام احسا س هاي زيبا فقط حسرت سهم من ميشود و لبخند تلخي كه به لبهايم ماسيده
| Design By : Night Skin |
فداي لحضه اي خنديد ن تو
تمام ناز من
براي لحضه اي بوسيدن تو
در اين ما تم سرا
تمام حس من
براي يك نفس بوئيدن تو
نمي آيي اگر
باشد
نشستم
سر راهت براي ديدن تو ...
LinkDump
