حال همۀ ما خوب است

ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور ،

که مردم به آن شادمانی بی سبب می گویند

با این همه عمری اگر باقی بود

طوری از کنار زندگی می گذرم

که نه زانوی آهوی بی جفت بلرزد و

نه این دل ناماندگار بی درمان !

تا یادم نرفته است بنویسم

حوالی خوابهای ما سال پر بارانی بود

می دانم همیشه حیاط آنجا پر از هوای تازۀ باز نیامدن است

اما تو لااقل ، حتی هر وهله ، گاهی ، هر از گاهی

ببین انعکاس تبسم رویا

شبیه شمایل شقایق نیست

راستی خبرت بدهم

خواب دیده ام خانه ئی خریده ام

بی پرده ، بی پنجره ، بی در ، بی دیوار .... هی بخند !

بی پرده بگویمت

چیزی نمانده است ، من چهل ساله خواهم شد

فردا را به فال نیک خواهم گرفت

دارد همین لحظه

یک فوج کبوتر سپید

از فراز کوچۀ ما می گذرد

باد بوی نام های کسان من می دهد

یادت می آید رفته بودی

خبر از آرامش آسمان بیاوری ! ؟

نه ری را جان

نامه ام باید کوتاه باشد

ساده باشد

بی حرفی از ابهام و اینه ،

از نو برایت می نویسم

حال همۀ ما خوب است

ما تو باور نکن !

.
.
.
.
.
.
نه من سراغ شعر می روم

نه شعر از من ساده سراغی گرفته است

تنها در تو به شادمانی می نگرم ری را

هرگز تا بدین پایه بیدار نبوده ام .

از شب که گذشتیم

حرفی بزن سلامنوش لیموی گس

نه من سراغ شعر می روم

نه شعر از من ساده سراغی گرفته است

تنها در تو به حیرت می نگرم ری را

هرگز تا بدین پایه عاشق نبوده ام

پس اگر این سکوت

تکوین خواناترین ترانۀ من است

تنها مرا زمزمه کن ای ساده ، ای صبور !

حالا از همۀ این ها گذشته ، بگو

راستی در آن دور دست گمشده آیا

هنوز کودکی با دو چشم خیس و درشت ، مرا می نگرد ؟!

.
.
.
.
.
.
طوری ببیا که گونه هایم از پس پای گریه نلرزد

سر به راه عطر انار و باغ بابونه باش

به باز خوانی همان خاطره بر خشت و بوریا قناعت کن

شنیده ام تمام پل های پشت سر ستاره را

در خواب خسته ترین مسافران خراب کرده اند

یعنی که هیچ نرگسی در این برکۀ تاریک نمی روید

یعنی که هیچ پرستوئی به سایه سارِ صنوبر باز نمی آید

یعنی که ما تنها می مانیم

تا تشنه در اوقات آواز و اشتیاق بمیریم

یعنی که ما تنها می مانیم

تا به یاد آوریم که از توجیه تبسم خویش ترسیده ام .

شما شاهد من باشید

تمام تقصیر ما

عبور از پشتۀ پلی بود

که نمی دانستیم آن سوی ساحلش دریا نیست آن سوی ساحلش باد